Count Dracula en ik zijn nooit goede vrienden geweest. Hoektanden, bloed en duistere kastelen joegen me tot nu, 22 lentes jong, steeds de stuipen op het lijf. Nooit of te nimmer zou iemand mij vrijwillig naar vampiers en consoorten zien kijken. Commotie alom onder de tedere haren van mijn armen, wanneer vrienden enthousiast verhaalden over knappe vampieren. Van Brad Pitt tot die inderdaad niet misse Twilight-gozer, van Tom Cruise tot de meest aantrekkelijke man op aarde. Indien ze er hoektanden en een fascinatie voor menselijk bloed op na hielden, dan konden ze me allemaal gestolen worden. Angst! Angst! Angst! Want stel je voor dat die monsters echt bestaan? Mijn hoofd was ze liever kwijt dan rijk, dus ik bleef de laatste 22 jaar ver uit de buurt van al dat mijn bloed zuigen kon.
Tot drie weken geleden... mijn zwaar vampierenoffensief viel in welgeteld 30 seconden in duigen. Acht TV zette de val en argeloos zappend ben ik er in gelopen. Mijn ogen kruisten die van Vampire Bill Compton en ik wist dat mijn wereld nooit meer dezelfde zou zijn. True Blood, het vampierendrama waarvoor ik meer dan een jaar koppig het hoofd draaide - uit angst natuurlijk... want je weet maar nooit of die dingen écht bestaan - bood zich plots in al zijn hoedanigheid aan. En ik kon enkel wezenloos staren. 'Meer van dat!' was wat ik nodig had. Viriele en knap zijn ze, die True Blood vampiers. Die mannen die schaamteloos de kwijlende puber in me bovenhalen. Het doet me nog het meest van al denken aan de tijd dat ik een 'Leonardo DiCaprio'-verzameling bijhield. Zoals Leo me toen aanzette tot het manisch verzamelen van elke prent die internet, Joepie of Focus Knack me bieden kon, zo voel ik hoe deze bloedzuigers en hun gevolg van spanning en sensatie me tot op het bot verroeren. I kid you not! Ik ga mezelf in de hand moeten houden of ik start mijn persoonlijke True-Blood-Knappe-Vampieren-relikwieën altaar.
Drie weken en 28 afleveringen later - mijn eerder beschreven hamstermodus zit hier voor iets tussen - ben ik officieel bekeerd. Maar schoorvoetend moet ik toegeven... overdaad schaadt. 21 dagen van bloodsucking sensation, dat werkt blijkbaar in op je onderbewuste. Eergisteren nog deelde ik mijn dromen met een niet onaangename man van 1000 jaar. Maar wanneer je dan plots gaat dromen over weerwolven die door de ramen van je appertementje - vijfde verdieping! - springen om een hapje uit je nek te nemen, dan stel je jezelf toch vragen...
0 reacties:
Een reactie posten