Podiumangst

Dat ik al zeven samenraapsels van woord en beeld heb, dat kon je niet weten als ik het je niet zei. Waarom ik die voor mezelf houd, dat blijft vooralsnog een raadsel.

Bloederige gevolgen van hete televisie

Count Dracula en ik zijn nooit goede vrienden geweest. Hoektanden, bloed en duistere kastelen joegen me tot nu, 22 lentes jong, steeds de stuipen op het lijf. Nooit of te nimmer zou iemand mij vrijwillig naar vampiers en consoorten zien kijken. Commotie alom onder de tedere haren van mijn armen, wanneer vrienden enthousiast verhaalden over knappe vampieren. Van Brad Pitt tot die inderdaad niet misse Twilight-gozer, van Tom Cruise tot de meest aantrekkelijke man op aarde. Indien ze er hoektanden en een fascinatie voor menselijk bloed op na hielden, dan konden ze me allemaal gestolen worden. Angst! Angst! Angst! Want stel je voor dat die monsters echt bestaan? Mijn hoofd was ze liever kwijt dan rijk, dus ik bleef de laatste 22 jaar ver uit de buurt van al dat mijn bloed zuigen kon.

Tot drie weken geleden... mijn zwaar vampierenoffensief viel in welgeteld 30 seconden in duigen. Acht TV zette de val en argeloos zappend ben ik er in gelopen. Mijn ogen kruisten die van Vampire Bill Compton en ik wist dat mijn wereld nooit meer dezelfde zou zijn. True Blood, het vampierendrama waarvoor ik meer dan een jaar koppig het hoofd draaide - uit angst natuurlijk... want je weet maar nooit of die dingen écht bestaan - bood zich plots in al zijn hoedanigheid aan. En ik kon enkel wezenloos staren. 'Meer van dat!' was wat ik nodig had. Viriele en knap zijn ze, die True Blood vampiers. Die mannen die schaamteloos de kwijlende puber in me bovenhalen. Het doet me nog het meest van al denken aan de tijd dat ik een 'Leonardo DiCaprio'-verzameling bijhield. Zoals Leo me toen aanzette tot het manisch verzamelen van elke prent die internet, Joepie of Focus Knack me bieden kon, zo voel ik hoe deze bloedzuigers en hun gevolg van spanning en sensatie me tot op het bot verroeren. I kid you not! Ik ga mezelf in de hand moeten houden of ik start mijn persoonlijke True-Blood-Knappe-Vampieren-relikwieën altaar.

Drie weken en 28 afleveringen later - mijn eerder beschreven hamstermodus zit hier voor iets tussen - ben ik officieel bekeerd. Maar schoorvoetend moet ik toegeven... overdaad schaadt. 21 dagen van bloodsucking sensation, dat werkt blijkbaar in op je onderbewuste. Eergisteren nog deelde ik mijn dromen met een niet onaangename man van 1000 jaar. Maar wanneer je dan plots gaat dromen over weerwolven die door de ramen van je appertementje - vijfde verdieping! - springen om een hapje uit je nek te nemen, dan stel je jezelf toch vragen...

Hamstermodus

't Is zo ver. Al sinds 2004 heb ik dappere strijders zien vallen en één voor één zien overgaan in een tijdelijke modus van 'hamster'. Zes jaar heb ik me kunnen verzetten en misschien vooral.. mezelf kunnen wijsmaken dat zoiets mij niet zou overkomen. Mijn beugel heb ik met volle jeugdige rebellie verstopt in de kast, ingenieus achter een riante LEGO-villa, en een bekje bezaaid met kabeldraad is nooit aan mij besteed geweest. Dus die wijsheidstanden waar van heinde en ver over werd gejammerd, ook die zouden wel rustig aan mij voorbij gaan. Mijn wijsheid zou zich achteraan mijn mond verzamelen en daar tot het einde der mijn tijden blijven zitten. Mijn wijsheid achter slot en grendel achter een grote kluis van tand en wortel.

Vier maanden geleden begon rechteronderwijsheidstand zijn persoonlijke guerilla tegen mijn vredige binnenmond. Migraine hier, gehoorprobleem daar, et tout à coup een gat ter grote van een erwt. Rechteronderwijsheidstand had zijn Blitzkrieg al snel gewonnen en moet maar wat gelukkig geweest zijn toen ook ik gisteren moest toegeven. Vier uur van ziekenhuisbureaucratie, een knappe anesthesist en een stevig uiltje later, geef ik mij gewonnen. Mijn wijsheidstanden ben ik kwijt en de volgende dagen lijk ik nog het meest van al op een hamster.

Gelukkig zijn hamsters schattige wezens. Gelukkig kunnen de meeste mensen ook niet aan een 22-jarige hamster weerstaan. Zeker niet als die zich verslikken kan in dinosauruskoeken en muesli.

Fase One, Fase Construction

De bouwwerken zijn nog steeds aan de gang. Maar gestaag voert mijnen troepen van woord en beeld de strijd aan met de leegte in mijn hoofd. Een dezer dagen zal uit deze kosmische brij een idee ontspruiten, schoner dan ooit tevoren. Nooit gezien. Maar ik druk het u alvast op het hart: ook de Eiffeltoren is niet op één dag gebouwd. Of beter nog: geduld is een schone deugd én voila mijn persoonlijke treuzelement gelegitimeerd.

Maar eerst, een streepje muziek. In een broeierig hete tent op Pukkelpop, kwam ik via een sereen ogende Amerikaanse Koreaan in contact met het Zweedse genre Skwee. Ja, van geografische wildgroei gesproken. Deze muziekstijl, beladen met beats en synthesizersounds, krijgt een steeds grotere invloed op de huidige elektroscène. In het dubstepgenre is er geen ontkomen meer aan. Dj's zoals Rusko en Skream dwepen er mee. En om eerlijk te zijn: het smaakt zeker naar meer. En avant, la musique!



natalie h.

Oerknal

Begin. Type. Delete. Treuzel. Type. Delete. Begin.
Mijn vingers hebben geen haast vandaag, en ook mijn woorden slaan aan het treuzelen. Ik noem het podiumangst, faalangst, wereldwijdewebangst. Mijn woorden kijken naar hun voeten, benen gekruist en armen op de rug. Er slaat er een zijn ogen op en kijkt me hoopvol aan: "Je gooit ons toch niet in dat onherbergzame niemandsland? Dat doe je toch niet? Toch niet met ons? Je woorden, je letters, je zinnen, je alles." Een laatste smeekbede. Ik vind dat maar aanstellerig, zo staan dralen terwijl een wereldwijd web je opwacht. Daarom heb ik er korte metten mee gemaakt. Woord na woord, letter na letter, gooide ik ze er op. Geen bambi-oog of pruttelend tegenstribbelen hield me tegen. Vanaf vandaag wordt hier geblogd. Tabula rasa is niet meer, besmeuren dat blad! Woord, beeld en geluid worden in de strijd gegooid. Oerknal. Like a MF from Hell!