"Echt?! Nee, je lacht!", hoor ik naast me op café. Ik kijk even opzij en zie een vriend van me, Vijay, met grote ogen - afschuw en nieuwsgierigheid - kijken naar een zakje vol met bruins. Of hij het aanraken wil, staat nog niet vast. Daarom schudt ie maar even wat heen en weer met het zakje - voor mij nog - onbekends. Het zenuwachtig gegiechel lokte niet alleen mijn aandacht, maar ook die van een enkeling, enkele tafeltjes verder gezeten. Ik betrap hem terwijl hij met zijn mond halfopen lamlendig spionage werk uitvoert.
Natuurlijk keek ik al subtiel vanuit mijn rechterooghoek naar dat zakje onbestemd. Maar subtiliteit is voor de gedisciplineerden en tijdens mijn dagelijkse café-koffieklets niet op zijn plaats! Ik kijk, zie en schrik. Honderden, wat zeg ik? Duizenden krekels! Ze kijken me allemaal aan met hun gedroogde en geroosterde Mexicaanse oogjes. Als waren ze nog in leven, schudden hun sprietjes en pootjes heen en weer in het kunststoffen massagraf. "Om op te eten!", zegt JP me trots. "Oh hell no!", zie ik Vijay gesticuleren. "Wil je'r een?", vraagt ie uitdagend. Een plotse opstoot van haantjesgedrag en preprimitief vrouwelijk machosentiment doen me er een volmondig en schalks "Ja!" uit gooien. "Kom maar hier met die krekels!".
Nog snel wil ik een groep van volgelingen rond me verzamelen. Nu ik de uitdaging aanging, kan ik maar beter zien dat ik niet alleen ten onder ga. "Iemand anders ook eentje?", "Allez niet flauw! 't Is maar een dode, geroosterde en gezouten krekel..", "Echt niemand...".
Een echt machina geeft niet op. Een echt machina eet krekels eens ze aangeboden worden.
Conclusie: krekelpootjes zijn moeilijk om door te slikken. Dat ik het nog even bij groenten en graan houd, staat weer vast voor het komende jaar.
