'T IS AAN DE DURVERS

"Echt?! Nee, je lacht!", hoor ik naast me op café. Ik kijk even opzij en zie een vriend van me, Vijay, met grote ogen - afschuw en nieuwsgierigheid - kijken naar een zakje vol met bruins. Of hij het aanraken wil, staat nog niet vast. Daarom schudt ie maar even wat heen en weer met het zakje - voor mij nog - onbekends. Het zenuwachtig gegiechel lokte niet alleen mijn aandacht, maar ook die van een enkeling, enkele tafeltjes verder gezeten. Ik betrap hem terwijl hij met zijn mond halfopen lamlendig spionage werk uitvoert.

Natuurlijk keek ik al subtiel vanuit mijn rechterooghoek naar dat zakje onbestemd. Maar subtiliteit is voor de gedisciplineerden en tijdens mijn dagelijkse café-koffieklets niet op zijn plaats! Ik kijk, zie en schrik. Honderden, wat zeg ik? Duizenden krekels! Ze kijken me allemaal aan met hun gedroogde en geroosterde Mexicaanse oogjes. Als waren ze nog in leven, schudden hun sprietjes en pootjes heen en weer in het kunststoffen massagraf. "Om op te eten!", zegt JP me trots. "Oh hell no!", zie ik Vijay gesticuleren. "Wil je'r een?", vraagt ie uitdagend. Een plotse opstoot van haantjesgedrag en preprimitief vrouwelijk machosentiment doen me er een volmondig en schalks "Ja!" uit gooien. "Kom maar hier met die krekels!".

Nog snel wil ik een groep van volgelingen rond me verzamelen. Nu ik de uitdaging aanging, kan ik maar beter zien dat ik niet alleen ten onder ga. "Iemand anders ook eentje?", "Allez niet flauw! 't Is maar een dode, geroosterde en gezouten krekel..", "Echt niemand...".

Een echt machina geeft niet op. Een echt machina eet krekels eens ze aangeboden worden.

Conclusie: krekelpootjes zijn moeilijk om door te slikken. Dat ik het nog even bij groenten en graan houd, staat weer vast voor het komende jaar.

GOOSE GANZ GEIL

Goose Ganz Geil! Goose Ganz Geil! Je voelt dat direct, da's een leuze die plakt. Da's een leuze die je mond uit rolt maar tegelijk ook aan je tong kleven kan en zo een scanderende jojo wordt. Uit je mond gegooid, aan je tong blijven plakken en weer uit je mond gesmeten. For ever and ever and ever. En reken maar van yes dat ik gescandeerd heb, zij het binnensmonds... maar toch, mijn leuzes vormden een mantra tijdens die Club 69! En dat de rest binnensmonds mee scandeerde was al even duidelijk. Heupen ter leeftijd van mijn moeder wentelden als nooit te voren, bebaard mannelijk gebalts weerklonk doorheen de zaal en meer dan een tiener toonde aan dat dansen vooral met je voeten van de grond gebeurt. Althans, zo ging het er in de eerste twee rijen aan toe. Niemand kan verwachten dat ik rekening ga houden met de grijze massa die in stilte van zijn pintje sipt en waarvan de diagonale subtiele hoofdknik de enige parameter der vertier vormt. Die mannen en vrouwen in't bruin zonder mening, zonder ambities en zonder enig gevoel voor ritme. Nee, dan kijk ik liever naar baltsende venten en zwiepende vrouwen.

Baltsen en zwiepen, allemaal op het ritme van gratis pintjes en elektro beats. Want feestjes bouwen, dat kunnen ze wel, daar in de Reyerslaan. Kort en krachtig, van 20u00 tot 22u00, ambtenarenstijl. Maar voor the rough and though ging Goose gewoon door in de K-Nal. Yet another week, yet another K-Nal. Libertine Supersportin'

Dàt was het moment waarop mijn verstand me zei dat ik mijn bed in moest. Maar mijn ledematen protesteerden al gauw: "Allez, 't is niet elke week én Goose op de VRT én Goose in de K-Nal" en "Natalie, sinds wanneer ontzeg jij jezelf zo'n groot basisrecht?". Bittere strijd tussen hart en hoofd. Door gewiekste guerilla-aanvallen door hart en ledematen gewonnen. "Nee Natalie, geen pintje meer," en tòch die hand die zich elegant verenigt met een flesje Heineken. "Nee Natalie, stòp met roken," én tòch schalks een net aangestoken sigaret veroveren. En daar, net daar gaat het fout. In een verleidelijke strijdarena van beats, bier, sigaretten, fancy interiors én ontelbare discobollen, liet mijn verstand het afweten. En dat met alle gevolgen vandien. Wanneer 't hart 's avonds wint, mag je 's ochtends een vuurwerk van wraak verwachten. Eentje dat niet te counteren valt met Tante Kaats antikatertips.

Na zo'n verstandelijke nederlaag, lijk je even herboren. Een nieuw mens, verrezen uit de wetteloze assen van je zorgloze vorige bestaan. En even vastberaden als de Ijzerbedevaarders, wil ik het uitroepen! Nooit Meer Roken Veel Minder Drinken! Nooit Meer Roken Veel Minder Drinken! Maar dat het vooral om de intentie gaat die telt, maakte ik mezelf 's avonds met veel gemak wijs: "Een pakje Camel en een Mousseux Violette s'il te plaît."

NEVER TOO OLD TO GET BLOODY

Met make-up en fake blood is geen wereldse ziel nog veilig voor een bende twintigers.