OVERGAVE

"In zijn Petersburger wereld waren alle menschen door hem in twee soorten verdeeld. Tot de eene, lagere soort, behoorden alle ordinaire, bekrompen vooral belachelijke menschen, die beweerden, dat een man met de vrouw moet leven die hij getrouwd heeft; dat een meisje onschuldig, de vrouw zedelijk zijn moet; dat de man vast van beginselen zijn en zich beheerschen moet; dat men zich aan de opvoeding der kinderen wijden, zijn brood verdienen, zijn schulden betalen moet, en al zulken onzin meer. Dit waren de ouderwetsche belachelijke menschen. Tegenover hen stond een andere soort van echte, verlichte menschen, zij namelijk tot wie hij en zijns gelijken behoorden, bij wie het er voornamelijk op aan kwam zich elegant voor te doen, bevallig, hooghartig, mild, dapper en vroolijk te zijn, zich zonder blozen aan elken hartstocht over te geven en om al het overige te lachen."

Anna Karenina - Lev Tolstoj

JERK IT OUT

Placeer vanochtend eens een humeur, schoon als dat van een keizerke.

'T IS AAN DE DURVERS

"Echt?! Nee, je lacht!", hoor ik naast me op café. Ik kijk even opzij en zie een vriend van me, Vijay, met grote ogen - afschuw en nieuwsgierigheid - kijken naar een zakje vol met bruins. Of hij het aanraken wil, staat nog niet vast. Daarom schudt ie maar even wat heen en weer met het zakje - voor mij nog - onbekends. Het zenuwachtig gegiechel lokte niet alleen mijn aandacht, maar ook die van een enkeling, enkele tafeltjes verder gezeten. Ik betrap hem terwijl hij met zijn mond halfopen lamlendig spionage werk uitvoert.

Natuurlijk keek ik al subtiel vanuit mijn rechterooghoek naar dat zakje onbestemd. Maar subtiliteit is voor de gedisciplineerden en tijdens mijn dagelijkse café-koffieklets niet op zijn plaats! Ik kijk, zie en schrik. Honderden, wat zeg ik? Duizenden krekels! Ze kijken me allemaal aan met hun gedroogde en geroosterde Mexicaanse oogjes. Als waren ze nog in leven, schudden hun sprietjes en pootjes heen en weer in het kunststoffen massagraf. "Om op te eten!", zegt JP me trots. "Oh hell no!", zie ik Vijay gesticuleren. "Wil je'r een?", vraagt ie uitdagend. Een plotse opstoot van haantjesgedrag en preprimitief vrouwelijk machosentiment doen me er een volmondig en schalks "Ja!" uit gooien. "Kom maar hier met die krekels!".

Nog snel wil ik een groep van volgelingen rond me verzamelen. Nu ik de uitdaging aanging, kan ik maar beter zien dat ik niet alleen ten onder ga. "Iemand anders ook eentje?", "Allez niet flauw! 't Is maar een dode, geroosterde en gezouten krekel..", "Echt niemand...".

Een echt machina geeft niet op. Een echt machina eet krekels eens ze aangeboden worden.

Conclusie: krekelpootjes zijn moeilijk om door te slikken. Dat ik het nog even bij groenten en graan houd, staat weer vast voor het komende jaar.

MEER MEER MEER

Het staat zo vast als een gebergte. Himalaya, Condroz, Oeral of Appenijntje. Ik wil misschien niet, maar er omheen is al even onmogelijk. Er moet MEER GESCHREVEN WORDEN. En dat ik het roep en tier in deze pixelruimte van persoonlijke uiting, doet misschien iets in mijn binnenste ongemakkelijk draaien. Schaamte om mijn onwil.

Morgen gaat het beter gaan. Saluut.

KORDAAT

BESTE SINT . SWATCH NEW GENT BLACK REBEL PLEASE .

OH NO, YET ANOTHER MONDAY!

We staan er weer recht in. Zelfs voor de allerkleinste, allerslimste en meest gewiekste is er geen ontkomen aan. Het is maandag, eeuwen geleden al door Augstinus gedoopt tot dag van zelfmeelijwekkend gerol in wekelijkse miserie. De baarmoeder van alle ongeluk en het begin van een Columbusreis naar vrijdag. Wie kan ons helpen? Wat kan ons helpen? Wat kan ons redden?! Van doem, ondergang en het hellebegin van de week?

Voedsel natuurlijk! Van basisbehoefte tot verlichter van de profane wereld. De koolhydraat als Lord and Saviour.

TAKE THAT, MISERABLE MONDAY!

I JUST CAN'T GET ENOUGH

Soms mag het allemaal wat trop zijn. Ariel, de 15e keer vandaag? And still hours to go!

LEED OH KWELLING

Dat een zetel zich zo hemels naar je lichaam kan vormen, is mijn grootste kwelling. Wie wil er zijn perfect ingelegen zetelplaats naast de verwarming nu afstaan? Om enkel hard labeur en sneeuw in ruil te krijgen?

GOOSE GANZ GEIL

Goose Ganz Geil! Goose Ganz Geil! Je voelt dat direct, da's een leuze die plakt. Da's een leuze die je mond uit rolt maar tegelijk ook aan je tong kleven kan en zo een scanderende jojo wordt. Uit je mond gegooid, aan je tong blijven plakken en weer uit je mond gesmeten. For ever and ever and ever. En reken maar van yes dat ik gescandeerd heb, zij het binnensmonds... maar toch, mijn leuzes vormden een mantra tijdens die Club 69! En dat de rest binnensmonds mee scandeerde was al even duidelijk. Heupen ter leeftijd van mijn moeder wentelden als nooit te voren, bebaard mannelijk gebalts weerklonk doorheen de zaal en meer dan een tiener toonde aan dat dansen vooral met je voeten van de grond gebeurt. Althans, zo ging het er in de eerste twee rijen aan toe. Niemand kan verwachten dat ik rekening ga houden met de grijze massa die in stilte van zijn pintje sipt en waarvan de diagonale subtiele hoofdknik de enige parameter der vertier vormt. Die mannen en vrouwen in't bruin zonder mening, zonder ambities en zonder enig gevoel voor ritme. Nee, dan kijk ik liever naar baltsende venten en zwiepende vrouwen.

Baltsen en zwiepen, allemaal op het ritme van gratis pintjes en elektro beats. Want feestjes bouwen, dat kunnen ze wel, daar in de Reyerslaan. Kort en krachtig, van 20u00 tot 22u00, ambtenarenstijl. Maar voor the rough and though ging Goose gewoon door in de K-Nal. Yet another week, yet another K-Nal. Libertine Supersportin'

Dàt was het moment waarop mijn verstand me zei dat ik mijn bed in moest. Maar mijn ledematen protesteerden al gauw: "Allez, 't is niet elke week én Goose op de VRT én Goose in de K-Nal" en "Natalie, sinds wanneer ontzeg jij jezelf zo'n groot basisrecht?". Bittere strijd tussen hart en hoofd. Door gewiekste guerilla-aanvallen door hart en ledematen gewonnen. "Nee Natalie, geen pintje meer," en tòch die hand die zich elegant verenigt met een flesje Heineken. "Nee Natalie, stòp met roken," én tòch schalks een net aangestoken sigaret veroveren. En daar, net daar gaat het fout. In een verleidelijke strijdarena van beats, bier, sigaretten, fancy interiors én ontelbare discobollen, liet mijn verstand het afweten. En dat met alle gevolgen vandien. Wanneer 't hart 's avonds wint, mag je 's ochtends een vuurwerk van wraak verwachten. Eentje dat niet te counteren valt met Tante Kaats antikatertips.

Na zo'n verstandelijke nederlaag, lijk je even herboren. Een nieuw mens, verrezen uit de wetteloze assen van je zorgloze vorige bestaan. En even vastberaden als de Ijzerbedevaarders, wil ik het uitroepen! Nooit Meer Roken Veel Minder Drinken! Nooit Meer Roken Veel Minder Drinken! Maar dat het vooral om de intentie gaat die telt, maakte ik mezelf 's avonds met veel gemak wijs: "Een pakje Camel en een Mousseux Violette s'il te plaît."

STATELESS MONDAY MAKER

Omdat Maandagen naast Miserabel en Merveilleus ook Muzikaal kunnen zijn.

MARVELLOUS MISERABLE MONDAY

Waar ik vorige week, niet hier als in hier hier maar in mijn keuken en nu net hierboven, de wonderen van de Merveilleuze Freixenet Maandag nog verkondigde.. daar zie ik mijzelf nu die nogal onwijze woorden - of erger nog, koe bij de horens gevat, compleet door enthousiasme verblinde woorden - terugtrekken. Sprong terug en goeiemorgen realiteit.

De verwarming lekt als een brakend kind, ik kraak als een oude hond en krijg de gepassioneerde begeleiding van de rokershoest van een tachtigjarige vrouw. Het type dat haar miserable 24/7's op cafe doorbrengt, steeds gedecoreerd met minstens twee pakken Bastos naast haar Jupke maar altijd geflankeerd door nieuw oud ventenvlees, sloeber.

Als iemand zich geroepen voelt om deze Miserable Monday weer om te toveren naar een Marvellous Monday... trek dan uw stoute schoenen aan, vergeet vooral geen Freixenet en Caramel Macchiato en verlicht deze Brusselse mistige ochtend van me! En zolang hier geen redder met zwarte fles staat, doe ik het zelf wel...

Dreaming of Another World, oh hell yeah!

BATHS - CERULEAN

Glooiende melodieën, zachte beats, reversed loops en ingetogen zang. Met die voorwaar voorbestemde combinatie aan ingrediënten scoort Baths deze week de kroon en troon van mijn Lazy Sunday Easy Listening! Cerulean, de debuutplaat van Will Wiesenfeld, het 21-jarige Californische mastermind - en op zijn minst gezegd one man band wonder - achter Baths, hoort thuis in het wereldje van de steeds experimenteler wordendende experimentele elektro, en die evolutie kan ik alleen maar aanmoedigen!

Ook qua beeldmateriaal is Baths helemaal top. De videoclip van Lovely Bloodflow is er een om vingers, handen en armen bij af te likken!

Baths in the Big B:

26/11/10 - 23u00 @BEURSSCHOUWBURG BXL

€6, dus allen daarheen!

SCHIJTEKLEREROTVOGELS

Voor de nobele bosduif kan ik het nog opbrengen, ja. Sympathie te over heb ik voor zijn nederige, schuchtere houding. Geen zachtjes koerende wit-geringde bosduif zal mij ooit op stang jagen, maar vandaag verklaar ik officieel de oorlog aan zijn arrogante stedelijke pendant.

Obese, zelfingenomen ratten met vleugels zijn het! De volgende die het waagt om vuile cloaca-mest op mijn schoenen te droppen, daarvoor neem ik graag persoonlijke maatregelen.

Schrik dus niet wanneer je mij gewapend met kiezel en rattenvergif door de Brusselse straten ziet trekken.

*ewal credits on that one!

THE JOHN OF MY LIFE

Lieve John,

Het was 2002, ik was veertien en jij tweeëndertig.

De mensen zouden het niet appreciëren, moest

ik 't toen voluit zeggen. Maar acht jaar later, ben

ik er klaar voor en de wereld kan me gestolen worden.

Ja, ik ben jong en ja, jij bent veertig. Maar een man met

gezond verstand - of zaad - die staat daar toch niet bij stil?

Een jong blaadje eeuwig leven, dat kan ik je bieden,

in ruil voor de muzikale eeuwigdurende wijsheid.

Lieve John, jij kruipt in m'n oren en mijn longen.

In mijn hart en in mijn aders.

En eens je'r bent, ga je niet meer weg.

Voor eens en voor altijd,

jij bent de John van mijn leven.

John Frusciante - The Past Recedes from MIKE PISCITELLI on Vimeo.

NEVER TOO OLD TO GET BLOODY

Met make-up en fake blood is geen wereldse ziel nog veilig voor een bende twintigers.

FACEBOOK SAYS

Facebook begint het hoog in zijn bol te krijgen. Ja, natuurlijk.. hoe zou je zelf zijn moest er een film over je gemaakt worden waarin hèt gegeerde beest van ons poptijdperk – a.k.a. Justin Timberlake – meespeelt? Maar bon, ja dan nog! Ja, een zesde van de wereld zit op Facebook. Jà, Justin Timberlake dweept er ook mee. En ja, het marktaandeel mag naar ongekende hoogtes gestegen zijn. Ik zou voor minder veel noten op mijn zang krijgen. Maar ik ben Facebook niet, dus terug naar de kwestie… Dit wit-blauwe social network-monster begint in te grijpen in mijn hoogst persoonlijk beslissingsrecht! Of het doet er alleszins toch pogingen toe…

‘Zeg Hallo tegen...’

‘Vertel de nieuwste roddels aan…’

‘Enkele fotoherinneringen van …’

‘Misschien een van uw vrienden?’

‘Vraag … eens uit?’

‘Ga zo maar door’

Danku voor het handje, maar ik ga zélf wel op zoek naar mijn vrienden. Zij die ik uit sociale beleefdheid als vriend aanvaardde wil ik niet ongewenst zien opduiken in zijkolommen. Laat staan dat ik nood heb aan hun persoonlijke interesses en vindikleuks. Het is al erg genoeg dat ik niet de dappere ridder (ridster?) ben die ik projecteer in mijn hoofd - degene die geen vrienden wordt met mensen die ze niet leuk vindt. So Facebook stop talking, stop confronting and act like every normal book, okay?!

Podiumangst

Dat ik al zeven samenraapsels van woord en beeld heb, dat kon je niet weten als ik het je niet zei. Waarom ik die voor mezelf houd, dat blijft vooralsnog een raadsel.

Bloederige gevolgen van hete televisie

Count Dracula en ik zijn nooit goede vrienden geweest. Hoektanden, bloed en duistere kastelen joegen me tot nu, 22 lentes jong, steeds de stuipen op het lijf. Nooit of te nimmer zou iemand mij vrijwillig naar vampiers en consoorten zien kijken. Commotie alom onder de tedere haren van mijn armen, wanneer vrienden enthousiast verhaalden over knappe vampieren. Van Brad Pitt tot die inderdaad niet misse Twilight-gozer, van Tom Cruise tot de meest aantrekkelijke man op aarde. Indien ze er hoektanden en een fascinatie voor menselijk bloed op na hielden, dan konden ze me allemaal gestolen worden. Angst! Angst! Angst! Want stel je voor dat die monsters echt bestaan? Mijn hoofd was ze liever kwijt dan rijk, dus ik bleef de laatste 22 jaar ver uit de buurt van al dat mijn bloed zuigen kon.

Tot drie weken geleden... mijn zwaar vampierenoffensief viel in welgeteld 30 seconden in duigen. Acht TV zette de val en argeloos zappend ben ik er in gelopen. Mijn ogen kruisten die van Vampire Bill Compton en ik wist dat mijn wereld nooit meer dezelfde zou zijn. True Blood, het vampierendrama waarvoor ik meer dan een jaar koppig het hoofd draaide - uit angst natuurlijk... want je weet maar nooit of die dingen écht bestaan - bood zich plots in al zijn hoedanigheid aan. En ik kon enkel wezenloos staren. 'Meer van dat!' was wat ik nodig had. Viriele en knap zijn ze, die True Blood vampiers. Die mannen die schaamteloos de kwijlende puber in me bovenhalen. Het doet me nog het meest van al denken aan de tijd dat ik een 'Leonardo DiCaprio'-verzameling bijhield. Zoals Leo me toen aanzette tot het manisch verzamelen van elke prent die internet, Joepie of Focus Knack me bieden kon, zo voel ik hoe deze bloedzuigers en hun gevolg van spanning en sensatie me tot op het bot verroeren. I kid you not! Ik ga mezelf in de hand moeten houden of ik start mijn persoonlijke True-Blood-Knappe-Vampieren-relikwieën altaar.

Drie weken en 28 afleveringen later - mijn eerder beschreven hamstermodus zit hier voor iets tussen - ben ik officieel bekeerd. Maar schoorvoetend moet ik toegeven... overdaad schaadt. 21 dagen van bloodsucking sensation, dat werkt blijkbaar in op je onderbewuste. Eergisteren nog deelde ik mijn dromen met een niet onaangename man van 1000 jaar. Maar wanneer je dan plots gaat dromen over weerwolven die door de ramen van je appertementje - vijfde verdieping! - springen om een hapje uit je nek te nemen, dan stel je jezelf toch vragen...

Hamstermodus

't Is zo ver. Al sinds 2004 heb ik dappere strijders zien vallen en één voor één zien overgaan in een tijdelijke modus van 'hamster'. Zes jaar heb ik me kunnen verzetten en misschien vooral.. mezelf kunnen wijsmaken dat zoiets mij niet zou overkomen. Mijn beugel heb ik met volle jeugdige rebellie verstopt in de kast, ingenieus achter een riante LEGO-villa, en een bekje bezaaid met kabeldraad is nooit aan mij besteed geweest. Dus die wijsheidstanden waar van heinde en ver over werd gejammerd, ook die zouden wel rustig aan mij voorbij gaan. Mijn wijsheid zou zich achteraan mijn mond verzamelen en daar tot het einde der mijn tijden blijven zitten. Mijn wijsheid achter slot en grendel achter een grote kluis van tand en wortel.

Vier maanden geleden begon rechteronderwijsheidstand zijn persoonlijke guerilla tegen mijn vredige binnenmond. Migraine hier, gehoorprobleem daar, et tout à coup een gat ter grote van een erwt. Rechteronderwijsheidstand had zijn Blitzkrieg al snel gewonnen en moet maar wat gelukkig geweest zijn toen ook ik gisteren moest toegeven. Vier uur van ziekenhuisbureaucratie, een knappe anesthesist en een stevig uiltje later, geef ik mij gewonnen. Mijn wijsheidstanden ben ik kwijt en de volgende dagen lijk ik nog het meest van al op een hamster.

Gelukkig zijn hamsters schattige wezens. Gelukkig kunnen de meeste mensen ook niet aan een 22-jarige hamster weerstaan. Zeker niet als die zich verslikken kan in dinosauruskoeken en muesli.

Fase One, Fase Construction

De bouwwerken zijn nog steeds aan de gang. Maar gestaag voert mijnen troepen van woord en beeld de strijd aan met de leegte in mijn hoofd. Een dezer dagen zal uit deze kosmische brij een idee ontspruiten, schoner dan ooit tevoren. Nooit gezien. Maar ik druk het u alvast op het hart: ook de Eiffeltoren is niet op één dag gebouwd. Of beter nog: geduld is een schone deugd én voila mijn persoonlijke treuzelement gelegitimeerd.

Maar eerst, een streepje muziek. In een broeierig hete tent op Pukkelpop, kwam ik via een sereen ogende Amerikaanse Koreaan in contact met het Zweedse genre Skwee. Ja, van geografische wildgroei gesproken. Deze muziekstijl, beladen met beats en synthesizersounds, krijgt een steeds grotere invloed op de huidige elektroscène. In het dubstepgenre is er geen ontkomen meer aan. Dj's zoals Rusko en Skream dwepen er mee. En om eerlijk te zijn: het smaakt zeker naar meer. En avant, la musique!



natalie h.